Η διαφορά και τα χαρακτηριστικά των πολυαιθερικών πολυολών και των πολυεστερικών πολυολών.
Διαφορά
1.Πρώτες ύλες και τεχνολογία σύνθεσης
Πολυαιθερικές πολυόλες: Συνήθως ενώσεις χαμηλού μοριακού βάρους που περιέχουν ενεργό υδρογόνο (όπως αιθυλενογλυκόλη, προπυλενογλυκόλη κ.λπ.) χρησιμοποιούνται ως παράγοντες έναρξης. Κάτω από τη δράση χημικών παραγόντων, σχηματίζονται με πολυμερισμό δακτυλίου-ανοίγματος εποξειδικών ενώσεων όπως αιθυλενοξείδιο (EO), προπυλενοξείδιο (PO), τετραϋδροφουράνιο (THF), κ.λπ.
Πολυεστερικές πολυόλες: Γενικά παρασκευάζονται με αντίδραση πολυσυμπύκνωσης δικαρβοξυλικών οξέων (όπως αδιπικό οξύ, φθαλικός ανυδρίτης κ.λπ.) και διολών (όπως αιθυλενογλυκόλη, 1,4-βουτανοδιόλη, κ.λπ.).
2.Μοριακή δομή
Πολυαιθερικές πολυόλες: Η μοριακή ραχοκοκαλιά συνδέεται με έναν αιθερικό δεσμό (-0-) και έχει περισσότερες δομές αιθερικού δεσμού. Η μοριακή του αλυσίδα είναι σχετικά εύπλαστη και η στερεοχημική του αντίσταση μικρή.
Πολυεστερικές πολυόλες: Η μοριακή ραχοκοκαλιά περιέχει μια εστερική ομάδα (-COO-) και η παρουσία μιας εστερικής ομάδας κάνει τη μοριακή αλυσίδα να έχει μια ορισμένη πολικότητα και ακαμψία.
3.Εμφάνιση και κατάσταση
Πολυαιθερικές πολυόλες: γενικά άχρωμο ή ανοιχτό κίτρινο διαφανές παχύρρευστο υγρό, με σχετικά χαμηλό ιξώδες και καλή ρευστότητα.
Πολυεστερικές πολυόλες: Συνήθως άχρωμο έως ανοιχτό κίτρινο παχύρρευστο υγρό ή κηρώδες στερεό, το ιξώδες τους είναι γενικά υψηλότερο από αυτό των πολυαιθερικών πολυολών, ειδικά οι πολυεστερικές πολυόλες με μεγαλύτερα μοριακά βάρη μπορεί να βρίσκονται σε στερεή κατάσταση σε θερμοκρασία δωματίου.